Tuesday, March 15, 2022

Magic Planet - moments of life ...


  ഇന്നു അപ്രതീക്ഷിതമായി മാജിക് പ്ലാനറ്റ്ൽ  പോകാൻ ഒരു അവസരം കിട്ടി ...  അവിടെ ഞാൻ കണ്ട മായാജാലം മറ്റൊന്നായിരുന്നു .... ഭിന്നശേഷി കുട്ടികളുടെ വിഭിന്നമായാ     ജാല പ്രകടങ്ങളും ഡാൻസും പാട്ടും ചെണ്ടമേളവും  ചിത്ര രചനയും .. അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന  നല്ലവരായ അധ്യാപകരും ഒക്കെയായി മറ്റൊരു വലിയ ലോകമാണ് എന്നെ സ്വാഗതം ചെയ്തതു ...

ഒരു ദിവസം  തിരുവനന്തപുരത്തെ മാജിക് പ്ലാനറ്റ്ൽ എത്തിയാൽ സ്റ്റേജ് ഷോകൾ ,സർക്കസ് ,ഇല്ല്യൂഷൻ എന്നിവ ചേർന്ന ഒരിന്ദ്രജാലലോകം സമ്മാനിക്കപ്പെടും  എന്നതു തീർച്ച .. 

 ഭിന്നശേഷിക്കാരായ കുട്ടികളുടെ  കൂടെ ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ  എനിക്കു തോന്നിയതു  എല്ലാം തികഞ്ഞു  എന്നു കരുതുന്ന  നമ്മൾ  ഒന്നും അല്ലാ  എന്നും, ഒന്നുമാകുന്നില്ലാ  എന്നുമാണ് .... 

നാലു ചുവരിന്റെ ഇരുട്ടിൽ അകപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന   നിഷ്‌കളങ്കരായ ഈ കുട്ടികൾ വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്കു വരുമ്പോൾ ,  നമ്മുടെ ഓരോ കൈയടികളും അവരുടെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടുണർത്തുമ്പോൾ , അളക്കാനാവാത്ത പ്രകടനം അവരിൽനിന്നൊഴുകുമ്പോൾ   നമുക്കുണ്ടാകുന്ന അനുഭൂതി അനിർവ്വചനീയമാണ് ...

ഇതിന്റെ  അമരക്കാരനായ   ഗോപിനാഥ് മുതുകാട് സർനു ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും പ്രാർത്ഥനയും ...

ഞാൻ ഇന്നു മാജിക് പ്ലാനറ്റ്ൽ എത്തുന്നതു Fazil Basheer എന്ന Mentalist Magician വഴിയാണ് .. Tricks by Fazil Basheer എന്ന യൂട്യൂബ് ചാനലിൽ നിന്നാണു  മാജിക് പ്ലാനറ്റ്നെ പറ്റി ഞാൻ കൂടുതൽ അറിയുന്നത് (https://www.youtube.com/watch?v=V3_3yChQRWc)  ...  വളരെയധികം നന്ദിയുണ്ട് ഫാസിലിക്കാ ..... നിങ്ങളെയൊക്കെ കാണുമ്പോഴാണു  മനസ്സിലാകുന്നത് ജീവിതത്തിൽ  ഇനിയും കാണാത്ത അർത്ഥങ്ങൾ ഞാൻ  കാണേണ്ടതുണ്ടെന്നും അറിയേണ്ടതുണ്ടെന്നും    ...  




Wednesday, December 29, 2021

നമ്മുടെ മണികുട്ടിക്കായ് .....


ഒരു വിയോഗത്തിനു അന്ത്യം എന്നോണം ഒരു വര്ഷം മുന്നേ അപ്പൂപ്പന്റെ സഞ്ചയന ദിവസം ആണു അവൾ വീട്ടിലേക്കു വന്നതു ... വെളുത്തു മെലിഞ്ഞു നല്ല കറുത്ത കണ്ണുകളോടെ ഒരു മാസം  മാത്രം പ്രായമായ അവൾ ..,,, അവിടെ കൂടി നിന്നിരുന്ന എല്ലാവര്ക്കും ഒരു കൗതുകവും നമ്മുടെ വീടിന്റെ  ഒരു അഭിവാജ്യ ഘടകവും ആവുകയായിരുന്നു  ... എല്ലാരുടെയും ഉള്ളിൽ ചേക്കേറുകയായിരുന്നു ...  അവളുടെ ഒച്ചയില്ലാത്ത കാൽവയ്പുകൾ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ പെരുമ്പറ കൊട്ടുകയായിരുന്നു .....


 ഒരു മണി ഒക്കെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി , മണിക്കുട്ടി എന്ന പേരിട്ടു അവൾ നമ്മളിൽ ഒരാളായി ജീവിച്ചു പോന്നു ... നാട്ടുകാർ പോലും അവളെ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ അഞ്ചാമത്തെ അംഗമായിട്ടാണ് കണ്ടിരുന്നത് ... 


പൂമ്പാറ്റകളും കിളികളും അവളുടെ കാളികൂട്ടുകാരായിമാറുമ്പോ , പരിചയം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യരും ചാവാലി പട്ടികളും അവളുടെ പേടിസ്വപ്നം ആയിരുന്നു ... പലപ്പോഴും പേടിയോടെ വീടിനുള്ളിലേക്കവൾ പാഞ്ഞടുമ്പോൾ , തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടടക്കി സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ നിർവൃതി  വീടിന്റെ അകത്തളവും അനുഭവിക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി ... 


നമ്മളെല്ലാവരും  സുഖവും ദുഖവും അവളോടു പങ്കിട്ടിരുന്നു ... അവളും ഒരു മനുഷ്യനെ പോലെ കേട്ടിരിക്കുകയും പലതിനും ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു .....  


നിനച്ചിരിക്കാതെ ഒരു ദിവസം അവളെ വളരെയധികം വിഷണ്ണതയോടെ കാണാനിടെയായി .. വളരെ താമസിക്കാതെ   അവൾ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ആയി ... നടക്കാൻ പോലും നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടു ... ഡോക്ടർമാർ  എന്തൊക്കെയോ നോക്കി .... ഫലം ഉണ്ടായില്ല ..


 എണ്ണിയാൽ ഒടുങ്ങാത്ത അപ്പീലുകൾ ആണു ദൈവത്തിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയതു .... അവളുടെ ജീവൻ പതിയെ നിലക്കുന്നതു കണ്ടുനിൽക്കാൻ മാത്രേ കഴിഞ്ഞുള്ളു ... മുൻ കാലുകൾ ഉള്ളിലേക്കു മടക്കി മൂക്കു നിലത്തു മുട്ടുമാറ് തലയുയർത്തിഒന്നു നോക്കാൻ പറ്റാതെയുള്ള അവളുടെ ആ രൂപം മനസ്സിൽ നിന്നു മായുന്നില്ല ...  അവൾ പോയി ... മരണം എന്നതു വാക്കുകളാൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ലന്നും അതു ആരായാലും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ അതു എത്രമാത്രം തളർത്തും എന്നും നിർവചിക്കാനാവില്ല ... അവളുടെ ജീവനു വിലയായി കൊടുക്കേണ്ടി വന്നതു കുറച്ചു നാളത്തേക്കു വേണ്ടി ആണെങ്കിലും വീട്ടിലെ അതിരറ്റ സന്തോഷം ആയിരുന്നു ... മരണത്തിനു വലിയവനെന്നോ ചെറിയവനെന്നോ ഇല്ല .. അതുണ്ടാക്കുന്ന വിടവ് അത്ര എളുപ്പം മാറ്റാനോ മറയ്ക്കാനോ പറ്റുന്നതും അല്ല ..


 സ്വപ്നത്തിലെങ്കിലും അവൾ വന്നീ  കാലിലൊന്നുരസിയെങ്കിൽ   എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ  .. 



Tuesday, October 12, 2021

ഒരു വഴിത്തിരിവ് ...

 വഴിതിരഞ്ഞന്നു  ഞാൻ ഉഴലുന്ന നേരത്തു ..

വഴി തിരിഞ്ഞിന്നേഴു വർഷം ...


ഒരു പിടി ബന്ധങ്ങൾ ഊട്ടി ഉറപ്പിച്ചു ..

ഒരു പടി ഇന്നു ഞാൻ താണ്ടി ...


മറുപടി പറയുന്ന വാക്കുകളിൽ ഒന്നിൽ ഞാൻ 

മൃദു  മന്ദഹാസങ്ങൾ തൂകി ..


ഓർക്കുവാൻ ഒത്തിരി നല്ല സ്വപ്നങ്ങളും ..

പാർക്കുവാൻ ഒരു കിളി കൂടും ...


മായ്ക്കുവാൻ പറ്റാത്ത നിന്റെ തെല്ലോർമ്മകൾ ..

മായാതെ കാക്കാം ഞാൻ എന്നും ..


ഒരു കടം പേറി ഞാൻ പോകുന്നു ഇന്നു - നിൻ .

മൃദുലമാം സൗഹൃദം മാത്രം ...


Thursday, September 16, 2021

ഒരു ചിന്ത

നല്ലൊരോർമയിൽ  തെല്ലു നടക്കുമ്പോൾ 

വന്നടുക്കുന്നു വല്ലാത്ത  ചിന്തകൾ ..


ഇഷ്ട സ്വപ്നത്തിൻ മീതെ ഉഴലുമ്പോൾ ..  

മോഹഭംഗങ്ങൾ വന്നടുത്തീടുമ്പോൾ 


കൂട്ടിവയ്ക്കാൻ  ഒരിറ്റു നല്ലോർമ്മകൾ ...

നീക്കി വയ്ക്കാം ചെറു ഹീനമാം ചിന്തകൾ  ..    


കാറ്റുവന്നെന്റെ  കാലടി മായ്ക്കുമ്പോൾ ...

കാട്ടിലെ കിളി കൂകിയകലുമ്പോൾ ...


ഓർത്തിരിക്കാതെ  കണ്ണുകൾ ചിമ്മുമ്പോൾ ..

കോർത്ത കൈയ്യുകൾ വിട്ടകന്നീടുമ്പോൾ ..

.

കാത്തിരിക്കുന്നു കണ്ണുനീർ വീഴാതെ ..

നോറ്റിരിക്കുന്നു  നല്ല നിറങ്ങളെ .....

Wednesday, September 8, 2021

ആൽമരമേ നീയാണ് സാക്ഷി


വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ ഞാൻ ഒരു കഥാ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ  കിട്ടിയ വിഷയം.... "ആൽമരമേ നീയാണ് സാക്ഷി"    എന്നതാരുന്നു ....

അന്നു ഞാൻ വളരെ വേഗം എഴുതി തുടങ്ങി.. എന്റെ നിസ്വാർത്ഥമായ പ്രണയത്തെപ്പറ്റി  ...  ആ ആൽമര ചുവട്ടിൽ ചിലവിട്ട സുന്ദര നിമിഷങ്ങളെ പറ്റി ... ഒരു പെരുമഴക്കാലം കഴിഞ്ഞു നനുത്ത സുഗന്ധത്തോടെ നിൽക്കുന്ന  ആ വട വൃഷം ഏറ്റുവാങ്ങിയ  കണ്ണുനീരിനെ പറ്റി ... അവസാനം അതു ഒരു പ്രണയ നൈരാശ്യത്തിൽ കലാശിച്ചപ്പോ ,,, എനിക്ക് സമ്മാനം ഒന്നും കിട്ടിയില്ല .... 


പക്ഷെ അന്നു മുതൽ പ്രണയമല്ലാതെ, ആൽമരത്തെ  സാക്ഷിയാക്കി  ഒരു കഥ എഴുതണം എന്നു എനിക്കു തോന്നി ...
അങ്ങനെ  എന്റെ നാട്ടിലുള്ള പണ്ടു എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്ന ഇപ്പൊ ആരും ഇല്ലാത്ത  വയസ്സൻ ആൽമര ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു പലതും എഴുതി നോക്കി .. എല്ലാം പരാജയത്തിൽ കലാശിക്കുകയും ചെയ്തു .....




ചില കാർമേഘങ്ങൾ മൂടി മനസ്സിനൊരു മങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കുളിച്ചു ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി ...  പോയിവരും വഴി എന്തോ ഓർമകളുമായി ആലിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു ...

  ഓർമകളിലെ പരസ്യ ചിത്രം  പോലെ ഒരു കുറുമ്പി  നോട്ടുബുക്ക് നീട്ടി എന്നോട് ചോദിക്കാ ഇതു വേഗം എഴുതി തരാമോ എന്നു .....

വെളുത്ത നിറം .... മുടിയിഴ തുമ്പിൽ താഴെ വീഴാതെ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വെള്ള തുള്ളികൾ .. കാതിലെ തുളയിൽ ഒരു ഈർക്കിൽ കമ്പു ...ആ ചുമന്ന വളയിട്ട കുഞ്ഞു കൈ അടച്ചാൽ ഒട്ടും പുറത്തു കാണാത്ത പെൻസിൽ തുണ്ടു ..ഒരു നല്ല നോട്ടുബുക്ക് ...

അവൾ വീണ്ടും എന്നോടു എഴുതാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു ...  വീട് എവിടെ ..ഒറ്റക്കു എവിടെ പോകുന്നു എന്നൊക്കെ ഉള്ള  ചോദ്യത്തിനു, രാത്രി ആയ വെട്ടം ഇല്ല എഴുതാൻ പറ്റില്ല എന്നു മാത്രമാണു പറയുന്നതു..

  മനസിലെ ചോദ്യങ്ങൾ എന്നെ ഏഴു മണിവരെ അവിടെ പിടിച്ചിരുത്തി ..കൂടെ അവളും ..

കുറച്ചു കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോ കുളിച്ചു ഈറനോടെ ഉള്ള വസ്ത്രങ്ങളുമായി ഒരു സ്ത്രീ വന്നു ..അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ചു ആ കുഞ്ഞു കൈകൾ കൊണ്ടു അവരെ വട്ടം പിടിക്കുമ്പോൾ വെള്ളം അരിച്ചിറങ്ങുകയാണ്  ... ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി അവർ എന്റെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോ എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഉള്ള ഉത്തരം ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കയായിരുന്നു ....

അവരെ  എത്രയോ തവണ കണ്ടിരിക്കുന്നു ..പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു മകളെ   കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല ..

വർഷങ്ങളായി അവർ  ഈ ആലിന്റെ ചുവട്ടിലാണത്രെ ... എന്തൊക്കൊയോ ചെറിയ പണികൾ ചെയ്തു ആരേലും കൊടുക്കുന്നതും വാങ്ങി ഇങ്ങനെ കഴിയുകയാ ... കിട്ടിയാൽ കഴിക്കും ..ഇല്ലേൽ പട്ടിണി ..
അവൾ  അടുത്തു ഒരു സ്കൂളിൽ പോകുന്നു... അതും ആരുടെയോ ഔദാര്യം ...


എന്റെ മനസ് വല്ലാതെ പിടച്ചു .... അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഭാണ്ഡം നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും അഴിച്ചു വക്കണം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി ...മരവിച്ച മനസോടെ ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു പോയി ..

പിറ്റേ ആഴ്ച   കുറച്ചു സാധങ്ങളും ആയി എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആരെയും കണ്ടിരുന്നില്ല ...
ചോദിച്ചവരൊക്കെ തന്ന അറിയില്ല എന്ന മറുപടിയിൽ എനിക്കു  തൃപ്തി അടയേണ്ടി വന്നു ...

എന്തു ചെയ്യണം എന്ന് എനിക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു  ... എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഉതിർന്ന കണ്ണുനീർ കവിൾത്തടങ്ങളിൽ  വീണു പൊള്ളി ....അന്നു ആ ആൽമരം  പറഞ്ഞ പോലെ ആരും എന്നോട് കഥ പറഞ്ഞിട്ടില്ല ..

Saturday, May 30, 2020

ഒരു കല്യാണാലോചന ............

എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് ഒരു കല്യാണാലോചന വന്നു ... കാണുന്നതിനും മുന്നേ ഇപ്പോഴത്തെ നാട്ടുനടപ്പ് അനുസരിച്ചു ഫോണിൽ സംസാരിക്കട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞു ഫോൺ നമ്പർ കൈമാറി ... അങ്ങനെ പിറ്റേ ദിവസം പുള്ളി  അവളെ ഫോൺ ചെയ്തു ...   സ്വത്തു വിവരങ്ങളും, വീട്ടുകാരുടെ വിദ്യാഭാസവും,വീടിന്റെ എണ്ണവും,ഒരു ഭാര്യ എങ്ങനെ ആയിരിക്കണം എന്നതും പുള്ളിയുടെ ശാന്തമായ സ്വഭാവത്തെപ്പറ്റിയും  ക്ലാസ്സ്  എടുത്തു .. വീട്ടിൽ വന്നു പെണ്ണ് കാണും മുന്നേ പുറത്തു എവിടെ എങ്കിലും വച്ചു കണ്ടു മനസ്സ് വലിച്ചു തുറക്കാം എന്നാലേ അടുപ്പം ഉണ്ടാകൂ എന്നു പുള്ളി പറഞ്ഞു .. നാളെ ടൈം പറയണം എന്നു പറഞ്ഞു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു .. റേഡിയോയിൽ ഇപ്പോ കേട്ട പത്തു മിനിട്ടു പ്രോഗ്രാം ഏതാ എന്നു ആലോചിക്കും പോലെ അവൾ അങ്ങനെ ഇരിക്കയാണ് ...

പിറ്റേ ദിവസം കുറച്ചു രാത്രി ആയ ശേഷം പുള്ളി വീണ്ടും വിളിച്ചു .. നാളെ എപ്പോഴാ കാണുന്നെ എന്നു ചോദിച്ചു ...  എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ല, കാണണ്ട എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു... എന്താ കാര്യം എന്നു രണ്ടു മൂന്നു തവണ ചെവി പൊട്ടുന്ന ശാന്തതയിൽ  ചോദിച്ചു ... ഇത്രേം ശാന്തത എനിക്കു പറ്റില്ല ചേട്ടാ എന്ന് പറയുന്നതിനു മുന്നേ  പുള്ളി അങ്ങേയറ്റം ശാന്തനായി ... പിന്നെ ഉള്ള വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെയാണ് ....


" നിനക്കു ആരു വരുമെന്നാടി നിൻറെ വിചാരം ,കൊച്ചിന്ന് കൊച്ചിരാജാവ് വരോ .. നീ ഇങ്ങനെ മൂത്തു നരച്ചു നിക്കുമെടി ... നീ  ഇങ്ങനെ ഇരുന്നോടി നിനക്കു ആരേം കിട്ടില്ലാ .. "


കൊച്ചിന്ന് കോയമ്പത്തൂർ രാജാവിനു വരാൻ പറ്റില്ലാലോ എന്നു ഓർത്തു ജീവിതം നായ നാക്കിലല്ലോ എന്ന ചാരിതാർഥ്യത്തിൽ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു ... ആ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഫോൺ കട്ട് ആയ വിവരം പുള്ളി അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയിക്കും മുന്നേ ചില പോലീസ്‌കാരന്മാർ വിളിക്കുന്ന നല്ല ശുദ്ധമായ ഫ്രഷ് ആയ തെറി ടെക്സ്റ്റ് മെസ്സേജിലൂടെ ഒഴുകി വന്നു ...


 ഇതു കണ്ടു അവൾക്കു സങ്കടപ്പെടാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു ... പിന്നെ തെറി ഒക്കെ അവൾ അച്ഛനു കൈമാറി കാര്യങ്ങൾ അതിന്റെ വഴിക്കു പോയി...


പക്ഷെ എനിക്കു മനസ്സിൽ ആകാത്ത കാര്യം എല്ലാവരെയും എല്ലാവര്ക്കും ഇഷ്ടപ്പെടണം എന്നുണ്ടോ?

ഈ മൈൻഡ് എങ്ങനെയാണു ഓരോരുത്തർക്കും  ജനിക്കുന്നത് ??ഒരു പെണ്ണു    "നോ" പറഞ്ഞാൽ സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല അപ്പോ അവന്റെ ഉള്ളിലെ മെയിൽ ഷോവനസ്റ്റ് ഉണരും .. ജീവിതത്തിൽ പത്തുമിനിറ്റ് മാത്രം സംസാരിച്ചിട്ടു, പതിനൊന്നാമത്തെ മിനിറ്റിൽ തെറി പറയും ... അവസരം കിട്ടിയാ ആസിഡ് ഒഴിക്കും അല്ലെ തീ വച്ചു കൊല്ലും ..

ഓരോരുത്തരും മനസ്സിൽ ആക്കേണ്ട  ഒരു കാര്യം ഉണ്ടു എന്നു എനിക്കു തോന്നുന്നു .. ആരും ആർക്കും വേണ്ടി ജനിക്കുന്നവരല്ല ... ആരും ആരുടെയും സ്വന്തവും അല്ല ... ഈ ജീവിതത്തിൽ നമുക്കു കിട്ടുന്ന ഇഷ്ടങ്ങളും സ്നേഹങ്ങളും എല്ലാം ഔദാര്യങ്ങൾ ആണ് ... ഒന്നും  അവകാശങ്ങൾ അല്ല... ആണ് പെണ്ണ് എന്നു വേർതിരിക്കാതെ നമുക്ക് എല്ലാവരേം മനുഷ്യരായി കാണാം ...

Wednesday, July 10, 2019

ഒരു ഉത്തമ ഔഷധം ...

ഓഫിസിലെ രാവിലെ മുതൽ വൈകിട്ടു വരെ ഉള്ള ഉൽകൃഷ്ട  സംഭാവനകൾക്കൊടുവിൽ   പെട്ടെന്നു ഒരു തോന്നൽ നൂഡിൽസ് കഴിച്ചാലോ ?? അല്ലെ ബർഗർ കഴിക്കാം ...അല്ലെ കട്ടൻ ചായേം പരിപ്പുവടേം കഴിക്കാം ......

 പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഭാവി പഠനം പോലെ എന്റെ മനസ്സിൽ  നൂറായിരം ഓപ്ഷൻസ് അങ്ങനെ  കടന്നു വന്നു ....അതെല്ലാം ഞാൻ എന്റെ സന്തത സഹചാരിയോട് പറഞ്ഞു ... അവനു എന്റെ അസുഖം പിടി കിട്ടി ...


വണ്ടി ബാക്ക് ഗേറ്റ് വഴി തിരിച്ചു വിടാനുള്ള എന്റെ നീക്കത്തിൽ നിന്നു  'ലെ അറബിയയിലെ' നൂഡിൽസ് ആണ് ലക്ഷ്യം എന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു ..

ഈ ലെ അറേബ്യ അത്യാവശ്യം വലിയ ഒരു കടയാണ് ... നൂഡിൽസ് മാത്രം വാങ്ങുന്നതു മോശമല്ലെ എന്ന് കരുതി  ...  അപ്പവും ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും കൂടി പറഞ്ഞു ...വെറും നൂഡിൽസ് അല്ല എഗ്ഗ് നൂഡിൽസ് ...

 ഇവിടെ വൈകിട്ടു ഫുഡ് കഴിക്കാൻ വന്നാൽ ഫ്രീ ആയി സൂപ്പ് തരുന്ന പതിവ് ഉണ്ടു ... വെയിറ്റർമാർ   തെക്കു വടക്കു നടക്കുമ്പോ നമ്മൾ കിഴക്കു  നോക്കി ഇരിപ്പാണ്  ... സൂപ്പിന്റെ  വരവും കാത്തു ...

അവരുടെ അലക്ഷ്യമായ നടത്തത്തിൽ നിന്നു ഞങ്ങൾക്കു മനസ്സിലായി സൂപ്പ് തരുന്ന മട്ടില്ല ...

കുറച്ചു നേരം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോ ഫുഡ് വന്നു ...കൂടെ ഒരു  കുബൂസും ചിക്കൻറെ ഗ്രേവിയും   ഉണ്ടായിരുന്നു ..


സൂപ്പ് ഇല്ലാത്ത പരിഭവം പുറത്തു കാട്ടാതെ  കഴിച്ചു തുടങ്ങി ... പ്ലേറ്റുകൾ  കാലിയാകാൻ  തുടങ്ങവേ ......അവർ ഒരു ബൗളിൽ ചെറിയ ചൂട് വെള്ളത്തിൽ ഒരു നാരങ്ങയെ നാലായി മുറിച്ചു ഒരു കഷണം ഇട്ടു രണ്ടു പേർക്കും കൊണ്ടു തന്നു ...

ഇതെന്താ സംഭവം മുൻപ്  കണ്ടിട്ടില്ലാലോ എന്നു പറഞ്ഞു നാക്ക് അകത്തേക്കു വക്കാൻ മിനക്കെടാതെ ഞാൻ തുടർന്നു .... ചൂടു വെള്ളത്തിൽ നാരങ്ങാ ഇട്ടു കുടിച്ചാൽ  ദഹനം ഉറക്കം ബ്ലഡ് സർകുലേഷൻ  എന്നു വേണ്ട മുടി വളർച്ചക്കും മുഖകുരുവിനും വരെയുള്ള ഉത്തമ ഔഷധം ആണെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി ...

ഇതൊക്കെ കേട്ടു ആ വെള്ളത്തിൽ തന്നെ ദയനീയമായി നോക്കി ഇരിക്കയായിരുന്നു അവൻ ... ഞാൻ എന്റെ മഹത്തരമായ അറിവ് പങ്ക്‌ വച്ച ചാരിതാർഥ്യത്തിലും ...

സൂപ്പ്   പരിഭവം തീർന്ന മട്ടിൽ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു ഓരോ സിപ്പ് ആയി കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി ....

രുചിച്ചു നോക്കിയപ്പോ യാതൊരു വിധ വികാരവും ഇല്ല എന്നു മനസിലാക്കിയ  അവൻ  കുറച്ചു പെപ്പറും സോസ്സും കൂടി മിക്സ് ചെയ്തു വച്ചു ..

എനിക്കു ഫുഡ് കഴിച്ചപ്പോ പതിവിലേറെ സംതൃപ്തി തോന്നി .... നാരങ്ങാ വെള്ളത്തിന്റെ അവസാനത്തെ സിപ്പ് എടുത്തതും സൂപ്പർ വൈസർ വന്നു  എന്നോടു രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു ..


മാഡം ഇതു ഫിംഗർ ബോൾ ആണ് ... അതെ ഞാൻ കൈ കൊണ്ടു എടുത്താണല്ലോ കിടിക്കുന്നതു ...

അതല്ല മാഡം ഹാൻഡ് വാഷ് !!!!!


ചിരിക്കണോ കരയണോ......  അതോ   തുപ്പണോ ??? 
വായിലെ വെള്ളം തൊണ്ട തൊടാതെ ഇറക്കിട്ടു ഞാൻ നോക്കുമ്പോ അവന്റെ മുഖത്തു നവ രസങ്ങൾ ഓടി കളിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു ...

തൊലിക്കു നല്ല കാട്ടിയായതു കൊണ്ടു ഞാൻ സുസ്മിത വദനയായി   ബിൽ കൊടുത്തു ഇറങ്ങുമ്പോ  വളർന്ന തലമുടി ചീകി ഒതുക്കുകയായിരുന്നു അവൻ ...

Thursday, May 12, 2016

അനുഭവം

ഞാൻ ടെക്നിക്കൽ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം.... അതായതു എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ... അവിടെ വർക്സ്ഷോപ്പ് 4 എണ്ണം ഉണ്ടു... കാര്‍പെന്ററി, ഷീറ്റ്മെറ്റല്‍ ,ഫിറ്റിങ്ങ് ,ഇലക്ട്രിക്കല്‍.... കുട്ടികളെ സമമായി വിഭജിച്ചു ഓരോ ബ്രാഞ്ചിലേക്കും വിടും.... ഈ ബ്രാഞ്ചുകളിൽ റൊട്ടേഷന്‍ ആണ് ഓരോ മാസവും...

ഞാൻ ആദ്യമായി പോയതു  ഷീറ്റ്മെറ്റല്‍ ബ്രാഞ്ചിൽ ആയിരുന്നു.. നമ്മൾ 12 കുട്ടികൾ... 11 ആണ്‍ കുട്ടികൾ ഞാൻ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.... അവിടെ നല്ല ഒരു ടീച്ചർ ഉണ്ടായിരുന്നു...

ഒരു പെണ്‍കുട്ടി മാത്രം ആയതു കൊണ്ടാവണം ടീച്ചറിനു എന്നെ വലിയ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു...  വർക്ക്‌ ചെയ്യാൻ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടായതു കൊണ്ടു എന്നെ ഒത്തിരി ഹെല്പും ചെയ്യുമായിരുന്നു... അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ കൂടെ ഉള്ള ഒരു കുട്ടി വർക്ക്‌ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞു ട്രാൻസ്ഫർ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങി പോയിതു.... എല്ലാരും പറഞ്ഞു ഈ ടീച്ചർ വഴക്കു പറഞ്ഞിട്ടു പോയതാണെന്നു.. (ടീച്ചർ ആണ്‍ കുട്ടികളെ വഴക്കു പറയുമായിരുന്നു...)

നമ്മൾ അടുത്ത മാസം ഇലക്ട്രിക്കല്‍ ബ്രാഞ്ചിൽ പോയി... അവിടെ കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സാർ ചോദിച്ചു ആ കുട്ടി പോയതു എന്താ എന്നു... പതിവു പോലെ ടീച്ചർ വഴക്കു പറഞ്ഞിട്ടാന്നു എല്ലാരും പറഞ്ഞു.. ഞാനും.....

ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു ഒരു പക്ഷെ എല്ലാരും ടീച്ചറിനെ കളിയാക്കി കാണും..ടീച്ചറിനു വേദനിച്ചും കാണും..

എന്തായാലും അടുത്ത പ്രാവശ്യം നമ്മൾ ഷീറ്റ്മെറ്റല്‍ ബ്രാഞ്ചിൽ പോകുമ്പോൾ ടീച്ചറിന്റെ മുഖം ഇതു വരെ കാണാതിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു...

എല്ലാവരും പേടിച്ചു നില്കയാണ്..... ടീച്ചർ എന്നെ മാത്രം അടുത്തേക്കു വിളിച്ചു ടീച്ചർ കാരണമാണു ആ കുട്ടി പോയതെന്നു ആരാ പറഞ്ഞതെന്നു ചോദിച്ചു... മറുപടി പറയാൻ എന്റെ വരണ്ട ചുണ്ടുകൾ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഞാനാണു അതു പറഞ്ഞതെന്നു കുറച്ചു പേർ വിളിച്ചു കൂകിയിരുന്നു.. എനിക്കു എന്തു പറയണമെന്നു അറിയില്ലായിരുന്നു... ഒന്നും കേൾക്കാൻ ടീച്ചർ തയാറായില്ല എന്നതാണു സത്യം...


അതിനു ശേഷം ടീച്ചർ എന്നോടു മിണ്ടിയിട്ടില്ല.. അറ്റനന്‍സിനു എന്റെ പേരു പോലും വിളിച്ചിട്ടില്ല...
ഒരിക്കലും എനിക്കു ടീച്ചറിനെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു...ചടുലമായ വാക്ക് ചാതുര്യം എനിക്കു ഇല്ലായിരുന്നു..... ഒന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു എന്തും സഹികാനുള്ള ഒരു മനസ്സ്....

ഞാൻ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.... മൂന്ന് വർഷം അവിടെ പഠിച്ചിട്ടും ഒരിക്കലും എന്റെ സത്യസന്ധത തെളിയിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇല്ല....


ഒരു പക്ഷെ എല്ലാവരും ഇതു മറന്നിട്ടുണ്ടാവും... എന്റെ കുഞ്ഞു മനസിലെ വേദനയുടെ ആഴവും  അതിന്റെ തീവ്രതയും  ആവണം പതിനാലു വർഷം പിന്നിട്ടിട്ടും ഈ കാര്യം മറവിയുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ പ്പെടാതെ മനസിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്നത്....ഞാൻ സൂക്ഷിക്കുന്നതു...

എന്താണു "കണ്ണുകടി" എന്നു ആദ്യമായി ഞാൻ മനസിലാക്കി....

കൂട്ടു ചതിക്കും എന്നു പലരും പറയുന്നതിലെ സത്യവും ഞാൻ മനസിലാക്കി....

എന്നാലും ഇന്നും ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ ആത്മാർഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നു... ഒരു മടിയും കൂടാതെ നല്ലവരെ തേടി അലയുന്നു....





Sunday, April 3, 2016

വിട ...........


വിട പറയുകയാണ് ഞാൻ നിന്നോടു..... പതിനെട്ടാം വയസ്സു മുതൽ വളർത്തി ഇന്നു ഇത്രത്തോളം വലുതാക്കിയ നിന്നെ വിട്ടു ഞാൻ മറയുകയാണ് ...ആഗ്രഹങ്ങൾ പലതും ബാക്കി നിൽക്കെ സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നെ നിർബദ്ധിതയാക്കുകയാണ്... ഒരു മാസമായി ഒരു പിൻവിളിക്കായ് ഞാൻ കാതോർക്കുന്നു ...എല്ലാം വിഫലമായ മോഹങ്ങൾ...എന്റെ ഉള്ളം പിടയുകയാണ്... എന്തോ ഒന്നു എന്നെ പിറകോട്ടു വലിക്കും പോലെ... എന്നിട്ടും ഞാൻ തുഴഞ്ഞു അകലുകയാണ്...

സുതാര്യങ്ങളായ മനുഷ്യ മനസുകളെ ഞാനിവിടെക്കണ്ടു.... ഞാൻ  അറിയാതെ പോയ , കള്ളവും കാപട്യവും..., നന്മയും തിന്മയും... എന്നെ ഒരു പാടു സ്വാധീനിച്ച മഹാന്മാർ.... ഒരിക്കലും കാണരുതെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചില മുഖങ്ങൾ... ഒരിക്കലും അറ്റു പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത സുഹൃത്ത് ബന്ധങ്ങൾ....

ഇതൊക്കെ ആണെങ്കിലും അതാര്യങ്ങളായ ചില ജീവനില്ലാത്ത വസ്തുക്കളിൽ എന്റെ മനസ്സ് കോർത്തിരിക്കയാണ്....
എന്റെ സന്തോഷവും തേങ്ങലും ഒരു പോലെ ഏറ്റുവാങ്ങി മൗനമായി നിന്ന ചുവരുകൾ , എനിക്കു നന്മകൾ മാത്രം പറഞ്ഞു തന്ന എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ , എന്നെ ഒരു ഭാരമായി കാണാതെ വർഷങ്ങളായി എന്നെ വഹിക്കുന്ന എന്റെ കസേര.... രണ്ടു നേരവും എന്നെ തലോടൂ എന്നു വിളിച്ചോതുന്ന സ്മാർട്ട്‌ ആക്സസ് , മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന കാന്റീൻ ......... ഇതെല്ലം എനിക്ക് നാളെ അന്യമാകും എന്ന സത്യം എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു....

ഒരു പക്ഷെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളിയായിരിക്കും ഇതു... ആരും ഈ കാര്യത്തിൽ എന്നെ ഉപദേശിച്ചിട്ടില്ല.... അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല... എന്റെ മനസ്സു എന്തു പറയുന്നുവോ അതാണു ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നതു.. .

എന്റെ ഈ തീരുമാനം ഒരിക്കലും തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നഷ്ടമാണോ എനിക്കു സമ്മാനിക്കുന്നതു എന്ന ഭയം എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞടിക്കകയാണ്..... എന്നാലും ഈ ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു ഞാൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുകയാണ്....

ഒരിക്കലും നിന്നെ പിരിയണ മെന്നു ഞാൻ മോഹിചിട്ടില്ല... അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈ വിട വാങ്ങലിന്റെ നൊമ്പരം വാക്കുകൾക്കതീതമാണ്......

ഫെബ്രുവരി 27 നു ഞാൻ ഈ പടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്കു ഒന്നേ നിന്നോടു പറയാനുള്ളൂ...എന്നെ വെറുക്കരുതു... എത്രയും നാൾ എനിക്കു തന്ന മനക്കരുത്ത് ഒരിക്കലും നീ എന്നിൽ നിന്നും അടർത്തി എടുക്കരുത്....

ഇറക്കി വിടും മുന്നേ ഇറങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതല്ലേ നല്ലതു....ഞാനായിട്ടു പോയില്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഈ പടി ചവിട്ടാൻ എന്റെ മനസ്സു എന്നെ അനുവദിക്കുകയില്ല...

അവസാനമായി എന്റെ സിഡാക്കേ നിന്നോടു വിട..... ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള എന്റെ ജീവിതത്തിലെ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾക്കുമേൽ എന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ എട്ടര വർഷത്തെ   നമ്മുടെ സൗഹൃദം ഞാൻ കൊണ്ടു പോകുന്നു....എനിക്കു അതു മതി......



Thursday, January 14, 2016

എന്‍റെ സ്വന്തം കല്ലുവിനായ്‌...

നിനക്ക് ഒരിക്കലും എന്നിലേക്കടുക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം ഞാന്‍ മനസിലാകുന്നു ..
എത്ര പരിശ്രമിച്ചാലും ഒരു ചരട് നിന്നെ പുറകോട്ടു വലിക്കും ..
എന്‍റെ  പാപത്തിന്‍റെ  ചരടായിരിക്കാമത്....

നോക്കത്താ  ദൂരത്തു എത്തിയാലും നീ എന്നെ കാണും...
കാരണം ...അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നീയാണ് എന്‍റെ മനസ്...

നിനക്ക് ഞാന്‍ ഒരു സ്ഥാനം തന്നിട്ടില്ലാരുന്നു ..
പക്ഷെ...
എല്ലാ സ്ഥാനത്തും നീയാണ് എന്നതായിരുന്നു സത്യം ..

സ്നേഹത്തിന്‍റെ  ആഴവും പരപ്പും കണക് കൂട്ടി തന്നത് നീയാണ് ..
അതേ നീ തന്നെ പറയുന്നു,,, എല്ലാം തോന്നലാണെന്നു...
ഏതാണ്‌ ശരി ??

ഒന്നും എനിക്ക് പിടിച്ചു വാങ്ങാന്‍ കഴിയില്ലലോ ..
പ്രതേകിച്ചു നിന്നെ ..
എല്ലാം ഞാന്‍ എന്‍റെ ആശകളായി കരുതി കുഴിച്ചു മൂടുന്നു ..
നിന്നിലെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഉറവ വറ്റിയപ്പോഴാണോ,,, ഞാന്‍ നിന്നെ തേടി വന്നത് ??
അറിയില്ലെനിക്ക്...

എന്‍റെ കണ്ണുനീരുകള്‍ എന്നില്ലാത്താകുന്നുവോ....അന്നേ എനിക്കു നിന്നെ അകറ്റാനാകു...

നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്നേഹവും ജീവിതവും കിട്ടട്ടെ എന്ന്  ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ട്....എന്‍റെ കണ്ണുനീരുറവകള്‍ വറ്റല്ലേ  എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ...
നീ തന്ന അമൂല്യമായ സ്നേഹം വാരി പുണര്‍ന്നു.....നിന്നിലലിയുന്നു... നിന്‍റെ... നിന്‍റെ മാത്രം സ്വന്തം........................

നിന്നെ കുറിച്ചൊരോര്‍മ്മ

നിനക്കു പോകാം നിന്‍ കൂടണയാം
നിവൃത്തിയില്ലെനിക്കരുതെന്നോതുവാന്‍..
നീറു‌ന്നൊരീ മനസ്സില്‍ നിന്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍
ഓളങ്ങള്‍ പോല്‍ തള്ളിടുമ്പോള്‍..
വേദനതന്‍ താഴ്വാരത്തില്‍
ഞാനേകയായ്‌ കണ്ണീര്‍ പൊഴിക്കവേ...
നിനച്ചിരിക്കാത്തൊരു നിമിഷത്തില്‍
നനുത്ത നിന്‍ കരങ്ങളെന്നെ പുണര്‍ന്നു...
നിന്‍ ഹൃദയ വാതില്‍ തുറന്നു ഞാന്‍
വന്നപ്പോള്‍ അരുതന്നെന്തേ ഒതിയില്ല..
കരങ്ങള്‍ രണ്ടും കൂട്ടി നീ പൊതിയുമ്പോള്‍
എന്‍ കവിളുകള്‍ നനഞു കുതിര്‍ന്നിരുന്നു...
നിറങ്ങള്‍ മങ്ങിയ നിലാവെളിച്ചത്തില്‍,
നിന്നോടൊപ്പം ഇരുന്ന നേരം..
ആശ്വാസ വചനങ്ങള്‍ ഓതി നീ അതെന്‍
അത്മാവിലേക്കു പകര്‍ന്നുതന്നു...
ബന്ധങ്ങള്‍ എന്നെ കീഴ്പെടുത്തുമ്പോളും
തവ ബന്ധനങ്ങള്‍ ഞാന്‍ മറന്നിരുന്നില്ല ...
എന്‍ കണ്ണുനീര്‍ വീഴാതൊരു മനവും
ഇന്നെന്നില്‍ നിന്നകന്നിട്ടില്ല...
പതിവു പോല്‍ കാലം നിന്നെയും തന്നു ..
ഹൃദയത്തില്‍ ചേര്‍ത്തു ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു...
തട്ടി പറിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ വിങ്ങുകില്ല ..
വിധിയെ തടുക്കുവാനാവില്ലെനിക്ക്..
മറുവാക്കു ചൊല്ലിടാനാകാതെ ഞാന്‍
നിറകണ്ണുകളോടെ നിന്നെ യാത്രയാക്കാം...

Sunday, November 22, 2015

നീ..............

നീ എന്നെ വിട്ടു പോകുക എന്നതു ................

ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും  നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടു എന്ന തോന്നലായിരുന്നു.... നിന്റെ ഓർമ പോലും എനിക്ക് ആശ്വാസമായിരുന്നു....  ജീവിതത്തിന്റെ ഈ നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിൽ...... ഒന്നു കാൽ ഇടറിയാൽ ചവിട്ടി അരയ്ക്കപ്പെട്ടെക്കാം എന്ന ഈ അവസ്ഥയിൽ നീ എന്നെ വിട്ടു പോവുകയാണല്ലേ ????????? നിന്നെ ഞാൻ തടയില്ല ,,,കാരണം നിന്റെ ഓർമയിൽ പോലും എന്റെ മനസ്സ് ഇല്ല... സ്നേഹം ഇല്ല...  എന്റെ സ്നേഹത്തിനും മുകളിൽ നീ  കണ്ടതു എന്റെ സ്വാർത്ഥതയാണു.... നിന്റെ സ്വതന്ത്രം ആണു... ആയിക്കോട്ടെ.....

നിന്നെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇന്നെന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുകയാണ് ..... അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈ ഏകാന്തത്തിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതു കരയാനാണ് .... ഓരോ തുള്ളി കണ്ണുനീരിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതു നീയാണ് ...നിന്റെ സ്നേഹം ,, ഗന്ധം,, എല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു ..... ഞാൻ ഭാഗ്യവതി ആണു ... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വ്യക്തിയും എന്നെ ഇതു പോലെ സ്നേഹിക്കില്ല എന്നതു പകൽ പോലെ സത്യം .......... ഞാൻ മരിക്കുവോളം നിനക്ക് എന്റെ കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്ന പ്രാർത്ഥന ......

Thursday, July 16, 2015

ഒരു സ്വപ് നം

ഒരു തടി ബഞ്ചിലെ അറ്റത്ത്,,,, കൈകള്‍ രണ്ടും മടക്കി ഡസ്ക്കില്‍ വച്ച് അതിന്മേല്‍ തല ചായ്ച്ചു കിടകയാണ് ഞാന്‍ ....  


എന്‍റെ കൈകള്‍ അനങ്ങുന്നില്ല..ശരീരം ചലിക്കുന്നില്ല ..... എങ്കിലും കണ്ണുനീര്‍ തുളളികള്‍ അടര്ന്നു വീഴാന്‍ മറന്നിരുന്നില്ല ...ഏതോ ജന്മത്തെ പാപമെന്നോണം പലതും ഓര്ത്തു അടക്കിപിടികാനാവാതെ ഞാന്‍ വിങ്ങുകയാണ്.....  


എന്‍റെ ഞരക്കം ക്ലാസ് മുറിയിലെ ചുവരുകളില്‍ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചുവോ..... അലയടിക്കുന്ന നേര്ത്ത കാറ്റുകള്‍ അറിയുഞ്ഞുവോ??.... ഗദ്ഗദം ഉയര്ന്നു കേള്ക്കാന്‍ തുടങ്ങവെ.....  


എന്‍റെ ചുമലില്‍ ഒരു കൈ സ്പര്ശം... ഞാന്‍ ഉണരാന്‍ വൈകിയോ ?? എന്‍റെ ഹൃദയസ്പന്ദനത്തിന്‍റെ വേഗം കൂടിയോ?? ...ഞാന്‍ ..തല ഉയര്ത്തി.. ' ശ്രീ '..എന്ന ഇടറുന്ന ആ ധ്വനി എന്‍റെ കണ്ണീരിനെ നീരാവി ആക്കിയതു പോലെ തോന്നി.... ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു..... ആ കൈകള്‍ എന്നെ മുറുകെ പിടിച്ചപോള്‍ തലോടിയപോള്‍ എന്തോ എന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നല്‍ ...  


ഞാന്‍ ചിരിച്ചു....  


സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിനിടയിലെ വഞ്ചനയുടെയും യാതനയുടെയും അവഗണനയുടെയും അനുഭവങ്ങള്‍ പുലമ്പവേ പൊട്ടി കരഞ്ഞ എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ഒപ്പി എന്നോട് പറഞ്ഞു...ഇനി കരയരുത്. ഞാന്‍ ഉണ്ട് ....ആ വാക്കുകള്‍ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം തന്നു....


പിന്നെയുള്ള എല്ലാ നാളുകളും എനിക്ക് കൂട്ടായി.....ഒരു കാറ്റായി......ഒരിക്കലും തോരാത്ത മഴയായി.......ഈശ്വരന്‍റെ നിധിയായി.......ഞാന്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു.. എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടി.....ഞാന്‍ ഒരു പൂമ്പാറ്റയായ് പാറി.... എന്നും ഇതു പോലെ ആയിരിക്കണം എന്‍റെ ജീവിതം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.... ഇനി എനിക്ക് വേറെ ആരും വേണ്ട എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു ...എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നാമ്പ് പൊട്ടി മുളക്കുന്നുവോ???


കാലചക്രത്തിന്റെ ചലനം ഞാന്‍ അറിയുന്നില്ല ......  


പെട്ടെന്ന് അതാ എന്‍റെ സന്തോഷം തുളുമ്പുന്ന ജീവിതത്തെ കീറി മുറിച്ചൊരു ഗര്‍ജനം....സൈലെന്സ് പ്ലീസ്....  


ബ്ലോക്ക് ഡയഗ്രാമുകള്‍ ബോ ബോര്‍ഡില്‍ തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞപോഴും ഞാന്‍ ആ യാന്ത്രിക ലോകത്തായിരുന്നു....എപ്പോഴൊക്കെയോ യാഥാര്ത്യമായെങ്കില്‍ എന്ന ചിന്തയും.....

Sunday, May 31, 2015

ചില സ്വര ചലനങ്ങൾ

ഞാൻ ഇപ്പൊ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നു തോന്നുകയാ ... നീ  ഇല്ലാത്ത ഒരു നേരവും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല ..... അതു സഹിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല... നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം പ്രകടമാകതിരിക്കനാണോ ഞാൻ ഇങ്ങനെ നിന്നെക്കുറിച്ചു എഴുതുന്നതു , എന്നു പോലും ഞാൻ സംശയിക്കയാണു....

നിറങ്ങൾ വാരിവിതറും നിന്റെ മനസിന്റെ പ്രകാശം ഞാൻ കാണുന്നു...
നിന്നെ ഒരു സൂര്യനായ് ഉപമിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു ....
പലരുടെയും ജീവന്റെ വെളിച്ചമായ് നീ മാറി ...

ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കാതെയാണെങ്കിലും ഞാൻ നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു വന്നു....
ഇനി നീ ആഗ്രഹിച്ചാലും എനിക്കു ഒഴിഞ്ഞു പോകാനാകുമോ ......
അറിയിലെനിക്ക് നീയെനിക്കാര് .....

വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ നീ ചാലിച്ചെഴുതിയ നിന്നിലെ സ്നേഹം ...
അതൊരു കടലോളം വരുന്ന മഴയോളം പെയ്യുന്ന പ്രണയമായ് മാറാൻ ഞാൻ കൊതിക്കുന്നു ...
എന്റെ സ്വാർത്ഥത  നീ ഒരിക്കലും അംഗികരിക്കില്ല എന്ന സത്യം ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നു ....

എന്നേലും എന്റെതാകും എന്ന തോന്നലിൽ ജന്മജന്മാന്തരം ഞാൻ നിനക്കായ്‌ കാക്കും .....
അപ്രതീക്ഷിതമായ് ഒന്നും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ നീ എന്നെ വെണ്ടാന്നു പറയുവോളം കാലം ..
ഞാൻ നിന്റെതായിരിക്കും ...നിന്റേതു മാത്രം...



Thursday, February 12, 2015

ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റും പുതിയ ജീന്‍സും

ഞാന്‍ പോളി ടെക്നിക്കില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം ..
പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് ,പ്ലസ്‌ ടുനു പോകാതെ നേരിട്ട് പോളി ടെക്നിക്ക് കോളേജില്‍ വന്നതിന്‍റെ ഒരു പേടിയും...സന്തോഷവും... ഞാന്‍ ആരോ ആയി എന്ന ചെറു ഭാവവും  ഉണ്ട് മനസ്സില്‍ ....

ജൂനിയേര്‍സ്‌ ആയിരുന്നിട്ടും സീനിയേര്‍സ്‌ കാണ്കെ ചിരിച്ചും കാണാതെ ചീത്ത വിളിച്ചും ...
മുതുമുത്തച്ഛന്‍ മാരുടെ ക്ലാസുകള്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തും ,
റേഷന്‍ കട തുറക്കുന്ന (പഞ്ചാര അടിക്കുന്ന) ചേട്ടന്മാരുടെ കസ്റ്റമര്‍ ആയും ജീവിച്ചു പോന്നു ..

അപ്പോഴാണ് നമുക്കൊരു ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റ് ഉണ്ട് എന്നും ,
എല്ലാവരും പാന്റും ഷര്‍ട്ടും ഇടണമെന്നും ,
ബസ്‌ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നും, സര്‍ പറഞ്ഞു .
പകുതി പേര്‍ക്ക്‌ രാവിലെ 9 മുതല്‍ 12 വരെ ...ബാക്കി പകുതി 1 മുതല്‍ 4 വരെ ..

ഹോ.. ജീന്‍സ് ഇട്ട ഒരു പൂമ്പാറ്റ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഓടി കളിച്ചു.....

കിട്ടിയ അവസരം പഴകരുത് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു ..

ജീന്‍സും ഷര്‍ട്ടും കോളേജില്‍ ഇടാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല ..

ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ജീന്‍സിടുന്നലോ പിന്നെ നമ്മള്‍
ഇട്ടാല്‍ എന്താ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ ഇവിടെ പറയുന്നില്ല ......

എന്തായാലും ഇന്ന് ഒരു ദിവസമേ ഉള്ളു , ജീന്‍സ് വാങ്ങണം ..നാളെ കിടിലനായി വരാനുള്ളതല്ലേ ....

അങ്ങനെ നമ്മള്‍ നാലു പേര്‍ (മീനു , നീതു , ആശ പിന്നെ ഞാന്‍.. )
ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസ്സ്‌ കട്ട്‌ ചെയ്തു ..
ഒറ്റത്തടിയായ തെങ്ങിന്‍റെ മണ്ട വളഞ്ഞ പോലെ നില്‍ക്കുന്ന സെക്ക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന് ഒരു  5 (*****) സ്റ്റാര്‍ വാങ്ങി കൊടുത്തു ജീന്‍സ് വാങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങി ..
കടകള്‍ എല്ലാം തെണ്ടി , ഒന്നും ഇഷ്ട്ടമാകാതെ ബിഗ്‌ ബസാര്‍ എത്തി ..

ദേ ഓടുന്ന പടികള്‍ ...
പടികള്‍ മാത്രം ഓടി നീങ്ങുന്നു .....
ഈ പടികള്‍ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് ??
ചിലര്‍ അതില്‍ കയറി നില്കുന്നുണ്ട് ...

കേറണോ വേണ്ടയോ എന്നു സംശയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഞങ്ങളെ കണ്ടു നിന്ന ഒരു കാലമാടന്‍ സെക്ക്യൂരിറ്റി ഓടുന്ന പടികളില്‍ കേറാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു...

കൈയും കാലും വിറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി ..
സര്‍ നമുക്ക്‌ അത്രേം സ്പീഡ് ഇല്ല....
ഇവിടെ ഇങ്ങനെയേ കയറാന്‍ പറ്റൊളൂ....
എങ്കില്‍ വേണ്ട സര്‍ .....

ചുവരില്‍ അസിന്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ജീന്‍സ് എന്നെ മാടി വിളിക്കുനുണ്ടാരുന്നു...

എന്തായാലും ഈശ്വരന്‍ കടാക്ഷിച്ചു.....
വേറെ ഓടാത്ത പടി ഉണ്ട് ..
ഓടാത്ത പടിയിലൂടെ നമ്മള്‍ അതിവേഗം ഓടി കയറി ,ജീന്‍സുകള്‍ പലതും മാറി മാറി ഇട്ട് നോക്കി ..
എല്ലാം അരിച്ചു പറക്കി ഒടുവില്‍ ഒരു ജീന്‍സും ഷര്‍ട്ടും എടുത്തു..

ഹോസ്റ്റല്‍ എത്തി...... വാര്‍ഡന്‍ , വാച്ചര്‍ എന്നു വേണ്ട കണ്ട പട്ടിം പൂച്ചേം ഉള്‍പെടെ  എല്ലാരേം ഇട്ട് കാണിച്ചു .. ബാക്കി ഉള്ള കുട്ടികളുടെ ജീന്‍സിന്‌ ഇടാന്‍ പറ്റുന്ന ടോപുകള്‍ എല്ലാം ഇട്ട് നോക്കി ഒരു ഫാഷന്‍ ഷോ തന്നെ നടത്തി .....

ജീന്‍സ് ഇട്ട് ഇന്‍ ഡസ്ട്രി വിസിറ്റ് ചെയുന്നതും , ....
ദേ ആ കൊച്ചിനെ നോക്ക്‌ ഇന്ന് മറ്റു കുട്ടികള്‍ പറയുന്നതും... സ്വപ്നം കണ്ടു കിടന്നുറങ്ങി .

രാവിലെ 5 മണിക്ക് എന്നിറ്റു കുളിച്ചു ....
കഴിച്ചിട്ടോന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ല ....എന്റെ മനസ്സില്‍ , എന്തിനേറെ കഴിക്കുന്ന പാത്രത്തില്‍ പോലും ജീന്‍സ് ......
റൂമില്‍ വന്നു ജീന്‍സ് ഇട്ട് ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയതും മഴ ....
ഹോ നാശം ....പെയ്യാന്‍ കണ്ട സമയം ..
എല്ലാം നനയുമല്ലോ ..ഷൂ എട്ടോണ്ടേ പോകാവൂ ..അതും നനയും ..
എന്തായാലും ഞാന്‍ അവരോ‌ടു പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഇറങ്ങുവാ ..
ഇനി ഇതു ഇട്ട് ഇവിടെ നില്‍കാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ ..
മഴ ആയാലും നാലു പേര്‍ കാണട്ടെ...
നിങ്ങള്‍ അങ്ങ് വന്നാ മതി ....

നല്ല മഴ ..ഓട്ടോ കൈ കാണിച്ചു .. ഓട്ടോ വന്നപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്‌ പത്ത് പൈസ പോലും എടുക്കാനില്ല ...

നല്ല കാര്യത്തിന് ഒരു നല്ല ജീന്‍സ് ഒക്കെയിട്ട് ഇറങ്ങിയിട്ട് തിരിച്ചു കേറുന്നത് ശരി അല്ലല്ലോ ....
ഒട്ടും ശരി അല്ല ....
അടുത്ത് നിന്ന ചേച്ചിയോട്പത്ത് രൂപ കടം ചോദിച്ചു ....
പണ്ട് റാഗ് ചെയ്തപ്പോ ' പോടീ മരങ്ങോടി ' എന്ന് വിളിച്ചത് ചേച്ചി മറന്നു കാണും ..
അതല്ലേ എനിക്ക് പത്ത് രൂപ തന്നത് ..
ഞാന്‍ ഓട്ടോയില്‍ കയറി ..

എവിടെ പോകണം ?

പോളി ടെക്നിക്ക് വരെ പോകണം ... ഇന്നു ഇന്‍ ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റ് ഉണ്ട്....ജീന്‍സ് ഇന്നലെ വാങ്ങിയേ ഉള്ളു .. നനയും അതാ ഓട്ടോ പിടിച്ചത് ....

എന്‍റെ മറുപടി കേട്ടു പേടിചിട്ടാണെന്നു തോന്നണ് ഓട്ടോ ചേട്ടന്‍ വണ്ടി 60 മൈല്‍ സ്പീഡില്‍ വിട്ടു...എങ്ങനേലും ഈ മാരണത്തെ ഒഴിവാക്കണമെന്നോര്‍ത്തു കാണും....പാവം...ജീവനില്‍ കൊതിയുണ്ടാകും...പേടിപ്പികണ്ടിരുന്നില്ല.....

പോളി എത്തി ..

ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഒക്കെ എല്ലാ ദിവസത്തെയും പോലെ യൂണിഫോറം ..
ഇവര്‍ക്കെന്താ വേറെ ഡ്രസ്സ്‌ ഇല്ലെ ??
ആദ്യ ബാച്ച് പോയി ..ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ ലാബിലാന്നു ..

ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം സി ആര്‍ ഒ യും പവ്വര്‍ സപ്പ്ലയും ഒക്കെ ജീന്‍സ് ഇട്ടിരിക്കുന്നു...എന്നെ സ്വീകരിക്കാനായിരിക്കും....
വാച്ചിലെ സ്പീടില്ലാത്ത സൂചിയെ പഴിച്ചു നമ്മള്‍ സമയം തള്ളി നീക്കി ....

പോയവര്‍ എല്ലാം തിരിച്ചു വന്നു.... നമ്മള്‍ റെഡി ആയി നില്‍ക്കയാണ്‌ ...
പെട്ടെന്ന് ആ സാറിന്‍റെ ഉണ്ട കണ്ണിനകത്ത് ഞാന്‍ കേറി ....

കുട്ടി... ഈ കളര്‍ ഷര്‍ട്ട് ഇടാന്‍ ആരു പറഞ്ഞു ?

യൂണിഫോമിന്‍റെ കളര്‍ ഷര്‍ട്ടും പാന്റും ഇട്ടേ പറ്റു..

യൂണിഫോമിന്റെ കളര്‍ ക്രീം ഷര്‍ട്ടും ബ്ലാക്ക്‌ പാന്റും ആണ്
ഇശ്വര ഞാന്‍ ഇട്ടിരിക്കുനതോ പച്ച ഷര്‍ട്ടും ബ്ലാക്ക്‌ പാന്റും....

സര്‍ അത് ..
പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ ....

ഇനി എന്താ ചെയ്യാ ...

അപ്പോഴാണ് ആശ പറഞ്ഞത്... അവള്‍ ബെല്‍ട്ട്‌ വാങ്ങിയ ബാലുനോട് ചോദിക്ക്യാം..

എന്ത് ???ഷര്‍ട്ടോ ??

ജീന്‍സ് ഇട്ടുള്ള ഇന്‍ ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റ് ഓര്‍ത്തപ്പോ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു ചോദിക്ക്യാം..

നമ്മള്‍ നാല് പേരും കൂടി ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നു ..

അതിനിടെ മീനു... രാഹുല്‍ ബെല്‍റ്റ്‌ ഉണ്ടോ ?

അയ്യോ ഇല്ല.....

ദേ അജിടെ ഉണ്ട് .....

അജിക്ക് ഇല്ല എന്ന് പറയാന്‍ സമയം കൊടുക്കാതെ , രാഹുല്‍ ബെല്‍റ്റ്‌ വലിച്ചു ഊരി , പാഞ്ചാലിയുടെ വസ്ത്രാക്ഷേപം പോലെ, എന്തോ പുണ്യം ചെയ്ത മനസോടെ മീനുനു കൊടുത്തു ..


ആശ ഒരു പാന്റും , ഒരു ബ്ലൂ ജീന്‍സും , ഷര്‍ട്ടും ഒരു ചീപ്പും എടുത്തു കവറിലാകി നില്‍ക്കയാണ്‌ ....അങ്ങ് ചെന്നു വേണം റെഡി ആകാന്‍ ..ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും അവള്‍ക്ക് നാണം . .

ഞാന്‍ രാഹുലിനോട് .... അതെ രാഹുല്‍ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം വേണം ..
എന്താ വേണ്ടേ പറ ??

നിന്റെ ഷര്‍ട്ട് ......

അയ്യേ ...അത് എങ്ങനെ ??..പറ്റില്ല ..

എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കെടാ.. അല്ലെ എനിക്ക് പോകാന്‍ പറ്റില്ല ..

അയ്യോ ഞാന്‍ ബനിയന്‍ പോലും ഇട്ടിട്ടില്ല ..

' ഭാഗ്യം ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നേല്‍ അവള്‍ അതും ചോദിച്ചേനേ ' ...എന്ന് പറഞ്ഞ രവിയുടെ ഷര്‍ട്ടിലായി എന്‍റെ കണ്ണ് ..

അതെ രവി ബനിയന്‍ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്..

അവനിലേക്കായി എന്‍റെ അമ്പുകള്‍ ..

അയ്യോ എന്ന് വിളിച്ചു അവന്‍ ഓടാന്‍ തുടങ്ങവേ ...

വേറെ ആരും എന്‍റെ ഇര ആകാതിരിക്കാന്‍ ആകണം .. എല്ലാരും കൂടി അവനെ വളഞ്ഞു പിടിച്ചു ഷര്‍ട്ട് വലിച്ചൂരി എനിക്ക് തന്നു ....

ഇതു ശരിക്കും ഒരു പാഞ്ചാലി വസ്ത്രാക്ഷേപം തന്നെ...

വേറെ ഒന്നും നോക്കിയില ...ഓടി , .. ഡ്രെസ്സിംഗ് റൂമിലേക്ക്‌ .....

ഒരു മാസം ആയിട്ടു വെള്ളം കാണിക്കാത്ത ഷര്‍ട്ട്... ശെരിക്കും ക്രീം കളര്‍ തന്നെ....

ഇതൊന്നു ചാണകത്തില്‍ മുക്കിയിട്ടു ഇടാരുന്നു....ആ മണം ഇതിനേക്കാള്‍ നല്ലതായിരുന്നു ....

എന്തായാലും ആവശ്യക്കാരി ഞാന്‍ ആയി പോയില്ലേ ??
പണ്ടേ എനിക്ക് ഔചിത്യം ഇല്ല ...

ഹോ ജീന്‍സ് ബ്ലാക്ക്‌ എടുത്തത്‌ നന്നായി അല്ലെ...പാവം രവി .....

നമ്മള്‍ നാലു പേരും കോളേജിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഓടി ... ആരെയും കാണുന്നില്ല ....
എല്ലാരും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തി കാണും ...
കോളേജില്‍ നിന്നും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ..ആ വഴിയിലൂടെ ബസ്‌ പോകില്ല ...

നമ്മള്‍ ഒരു ഓട്ടോയില്‍ കയറി ..
ഓട്ടോ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആകുന്നില്ല ....

എന്ത് പറ്റി ചേട്ടാ...??

പുതിയ ഓട്ടൊയാ മക്കളെ....

പണി തീരും മുന്‍പേ എടുത്തോണ്ട് വന്നോ ചേട്ടാ...

എന്ന് ചോദിച്ചു അതില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.. ..

നാശം പിടിക്കാന്‍ ഓട്ടോ ഒന്നും വരുന്നില്ല ..

ഗതി കെട്ടാല്‍ പുലി പുല്ലും തിന്നും എന്നാ പോലെ ആദ്യം കയറിയ ഓട്ടോ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയപ്പോള്‍ അതില്‍ കയറി ....

അതിനിടെ ആശ ഈ ഓട്ടോയില്‍ ഇരുന്നു ഷൂ ഇടാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഷൂ കുത്തി കയറ്റുകയാ....

സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയതും ...... ദേ ബസ്‌ പോകുന്നു ..
ചാടി ഇറങ്ങി ....അയ്യോ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ??
എന്ത് ചെയ്യാനാ ??....... ഹോസ്റ്റല്‍ ഒന്ന് വിസിറ്റ് ചെയാം .


തിരിച്ചു ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടന്നപ്പോള്‍ രവി ബനിയനും ഇട്ട് , രാഹുലിന്‍റെ പിന്നില്‍ , ബാഗും തൂക്കി കൂനിപ്പിടിച്ചിരിക്കയാണ്‌.. .. ഉള്ളിലൊരു ചിരി വന്നെങ്കിലും പാവം രവി...

ഞങ്ങള്‍ ഒളിച്ചു നിന്നു ....

എന്നെ കണ്ടാല്‍ അവന്‍ ഷര്‍ട്ട് ചോദിച്ചാലോ .....

Tuesday, February 10, 2015

മറക്കാത്ത ഓര്‍മ്മ...

ചന്തു എന്‍റെ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു...ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു കിട്ടിയ കൂട്ടുകാരന്‍...
രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ പരിചയം രണ്ടു ജന്മത്തെ അടുപ്പമായി മാറി ...
എന്നും ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ എന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന അവന്‍ എനിക്ക് എല്ലാം ആയിരുന്നു ...
എന്‍റെ കണ്ണ് നനയാന്‍ അവന്‍ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല ...

ഞാന്‍ അറിയാതെ,,,എന്‍റെ മനസ് അറിയാതെ,,,,,ഞാന്‍ അവനിലേക്ക്‌ അടുക്കുകയായിരുന്നു ....അതോ എന്നെ അവന്‍ വലിച്ചടുപ്പിക്കയായിരുന്നോ ????? 
അറിയില്ല ...
എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മോഹങ്ങള്‍ നാമ്പിട്ടു തുടങ്ങിയ നിമിഷം,,,എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാന്‍ എന്‍റെ നാവുകള്‍ വെമ്പി ...

പക്ഷെ ....എന്താവും മറുപടി എന്നോര്‍ത്ത് , ഞാന്‍ ആ ഇഷ്ടത്തെ മനസ്സില്‍ വെച്ചു താലോലിച്ചു...

കാത്തിരിന്നു ഞാന്‍.... നിന്നെ എനിക്ക് വേണമെന്നു പറയുന്ന ആ നിമിഷത്തിനു വേണ്ടി ...

എന്തിനു വേണ്ടി എന്നറിയാതെ...പലപ്പോഴും ഞാന്‍ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞു ....
അവനില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയില്ലാരുന്നു ...

അവന്‍റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ എന്‍റെ ഹൃദയവേഗം പോലും കൂടുമായിരുന്നു ...

പലതും ഞാന്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മുഖത്ത് നേര്‍ത്ത പുഞ്ചിരിയും മൌനവും ആയിരുന്നു ...

അത് എന്നിലെ മോഹങ്ങള്‍ക്കു ആക്കം കൂട്ടി ...

പലപ്പോഴും അവന്‍ എന്നില്‍ നിന്നും എന്തോ ഒളിക്കുന്നതായി തോന്നി ....ചോദിച്ചപ്പോഴെല്ലാം പഴയ ആ പുഞ്ചിരിയും മൌനവും....

പ്രതീക്ഷതന്‍ നാമ്പ് പൊട്ടി വളര്‍ന്ന നേരത്തായിരുന്നു അവന്‍ എന്നെ ഐസ്ക്രീം പാര്‍ലറിലേയ്ക്കു വിളിച്ചതു...

ഇതു വരെ പറയാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ ആണ് ...ഇനിയും വൈകികൂടാ എന്നവന്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തു...

എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു..

ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങളില്‍ ബാക്കി വച്ച സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് കണ്ടു തീര്‍ത്തു ...
എന്‍റെ സന്തോഷത്തിനു അതിരുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു...
കൂടെ ഒരു നേര്‍ത്ത പേടിയും .....
എനിക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല ..

രാവിലെ പോകാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ണാടിയിലെ എന്‍റെ മുഖത്തിനു പതിവിലേറെ സൌന്ദര്യം ഉണ്ടെന്നെനിക്ക് തോന്നി ...

അവന്‍ എന്നെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു ..
എതിര്‍ വശത്ത് കസേര ഉണ്ടായിട്ടും,,,,വളരെ നാളായി ഞാന്‍ കൊണ്ട് നടന്ന സ്വപ്നം സഫലമാകുന്നു എന്ന സത്യം എനിക്കു ബോധ്യപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ അവന്‍റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു ...

ഐസ്ക്രീം കുടിക്കുന്ന വ്യാജേന അക്ഷമയായി ഇരുന്ന എന്‍റെ നേര്‍ക്ക് അവന്‍ ഒരു ലെറ്റര്‍ നീട്ടി ...
ആദ്യമായ്‌ കാണുന്നതു പോലെ ഞാന്‍ അതു വാങ്ങി ...

എന്തായിരിക്കും എഴുതിയിരിക്കുന്നതെന്നറിയാനുള്ള ആഗ്രഹത്തില്‍ അതു തുറക്കവേ...


ചന്തു 

വെഡ്സ്

ചിപ്പി

എന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കേറുന്നത് പോലെ തോന്നി...

അതെ അവന്‍റെ കല്യാണ ലെറ്റര്‍ തന്നെ...

ഒന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ വധുവിന്‍റെ സ്ഥാനത്ത് എന്‍റെ പേര് ആയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്‍ ...

ബൌളിലെ ഐസ്ക്രീം തീ കട്ടകള്‍ ചാലിച്ചതായിരുന്നു ...

കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ത്തി വച്ച്,,,വാതോരാതെ സംസാരിച്ച്‌, എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ക്ക്‌ ഞാന്‍ കടിഞ്ഞാണിട്ടു....

താലി കെട്ടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൂടെ ഉണ്ടാകും എന്ന ഉറപ്പ് കൊടുത്തു അവനെ പറഞ്ഞയക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ അഗ്നിപര്‍വതം തൊണ്ടയിലെവിടെയോ കുരിങ്ങുകയായിരുന്നു....

ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ  അകലുന്ന അവനെ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല...

ഒരു നേര്‍ത്ത ജലത്തുള്ളി എന്‍റെ കാഴ്ചയെ മറച്ചിരുന്നു .....

എന്തിന്നായിരുന്നു....ഈ ജന്മം....??????

വീണ്ടും ജനിക്കുമോ ???

ഞാന്‍ രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കയാണ് ............




അച്ഛാ......... അമ്മ എന്താ ഇങ്ങനെ നടക്കണേ??
അതെ..മോള്‍ക്ക്‌ ഒരു കുഞ്ഞു അനിയന്‍ വരും ..
എന്നാ ??
കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോ ...
അനിയന്‍ അമ്മേടെ വയറ്റിലാണോ ...
അതെ മോളെ ..
അമ്മേ......... വേദനിക്കുനുണ്ടോ ??
ഇല്ല... മോള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണോട്ടോ ....

വീട്ടിനടുത്തു പോലും കൂടെ കളിയ്ക്കാന്‍ ആരും ഇല്ലാത്ത എന്‍റെ മനസ്സില്‍ അച്ഛന്‍റെ ആ വാക്കുകള്‍ വല്ലാത്ത മോഹങ്ങള്‍ തന്നു ...
അന്ന് മുതല്‍ ഞാന്‍ പലതും എന്‍റെ കുഞ്ഞു അനുജന് വേണ്ടി കരുതാന്‍ തുടങ്ങി ..
സ്കൂളില്‍  പോയാല്‍ ,,എല്ലാ കൂട്ടുകാരും സ്വയം മറന്നു കളിക്കുമ്പോള്‍ പോലും
അവനെ ആരേലും കൊണ്ട് പോയാലോന്ന പേടിയാല്‍ എന്‍റെ മനസ് അസ്വസ്ത്മായിരിക്കും.....

അതിനു ശേഷം ഞാന്‍ അമ്മയുടെ അടുത്തെ കിടക്കു ..ആദ്യം അവനെ എനിക്ക് കാണണം ..ആദ്യം കണ്ടാ അവന്‍ എന്നെ മറക്കേ  ഇല്ല,,,, എന്നും എന്നോട് കൂടുതല്‍ സ്നേഹം ഉണ്ടാകും,,,,എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു ..
പക്ഷെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ അടുത്ത് കിടക്കുന്നവരെ  ചവിട്ടുകയോക്കെ ചെയ്യുന്നത്  കൊണ്ട്  എന്‍റെ മോഹം നടക്കാതെ വന്നു ...
പലപ്പോഴും വാശി പിടിച്ച എന്നെ അച്ഛന്‍ തല്ലി...
അതില്‍ പിന്നെ അച്ഛന്‍ എന്‍റെ ശത്രു ആയി ...
അടുത്ത റൂമില്‍ കിടന്നാലും ,  അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ ഇരുന്നു കണ്ണ് പകുതി അടച്ചു കല്ലിനെ പോലും അലിയിക്കുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ അവന്റെ ചിരി സ്വപ്നം കണ്ടു ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി  ..
 എന്‍റെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളും,,,ശ്വാസവും,,,,ഹൃദയത്തിന്‍  മിടിപ്പും,,,അവനു വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു .... അനുജന്‍റെ വരവ് വൈകുന്നത് കൊണ്ടാവാം ..എന്തിനെന്നില്ലാത്ത എന്‍റെ പിടി വാശി വീട്ടിലുള്ളവരെയും ടീച്ചര്‍ മാരെയും അലോസരപ്പെടുത്തി  ...  അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ ഞാന്‍ യുഗങ്ങളായി തള്ളി നീക്കി കൊണ്ടിരുന്നു ...

ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്നും വരുകയായിരുന്നു ..
ഒരു കാറില്‍ അമ്മ അച്ഛന്‍റെ തോളില്‍ തല ചാച്ച് കിടക്കുന്നു ...
അമ്മയുടെ മുക്കിന്റെ തുമ്പില്‍ നിന്നും മുത്ത്‌ പോലെ ഒരു വിയര്‍പ്പുതുള്ളി വീഴുന്നതെ ഞാന്‍ കണ്ടുള്ളൂ ...  പൊടി പാറി കൊണ്ട്  ആ കാര്‍ എന്നെയും കടന്നു പാഞ്ഞു പോയി ...  കാര്‍ എന്‍റെ കണ്മുന്നില്‍ നിന്നും മറയും വരെ  ഒന്നും മനസിലാകാതെ   നിന്ന എന്നെ
അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ആന്റി കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി ..
നാവ് കൂട്ടി കെട്ടിയ പോലെ നിന്ന എന്നോട് ആന്റി പറഞ്ഞു അവര്‍ നാളെ  കുഞ്ഞു വാവയെ കൊണ്ട് വരും ...
ഇതു കേട്ടപ്പോള്‍ എന്നില്‍ നിന്നും വിടര്‍ന്ന നനുത്ത ആ പുഞ്ചിരിയില്‍  കണ്ണുനീരിന്‍ ഉപ്പുരസം ഉണ്ടായിരുന്നു.........
  
അന്ന് ഞാന്‍ ഉറകത്തില്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു നിലവിച്ചു ...അനിയനെ കാണാന്‍ ഇല്ല..അച്ഛനും അമ്മയും കരയുന്നു ....

വീയര്‍പ്പില്‍  കുളിച്ച് , നാവ് അഗാദ ഗര്‍ത്തത്തിലേക്ക് ആണ്ടു ,  വരണ്ട തൊണ്ടയുമായി  ഇരിക്കുന്ന എന്നെ ,  ആന്റി  സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്നും തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു ...
പിറ്റേ ദിവസം ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയില്ല.......
ഒരിക്കലും  കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത  അവന്‍  , എന്‍റെ കൂടെ കളിക്കുനതും , കൊച്ചരി പല്ല് കാട്ടി ചിരിക്കുന്നതും , ആ നനവാര്‍ന്ന മെയ്യില്‍  ഞാന്‍ തലോടുന്നതും , പിഞ്ചു കൈകളില്‍ മുത്തം കൊടുക്കുന്നതും  , ആകാശത്തിലെ  മഴവില്ല് പോല്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു .........
പകല്‍  അന്തിയോളം  ഞാന്‍ കാത്തിരിന്നു.....അവര്‍ വന്നില്ല...

ആന്റിയുടെ സാന്ത്വനപ്പെടുതലുകള്‍ എനിക്ക് ആശ്വാസം പകര്‍ന്നു  തന്നിരുന്നില്ല ...... എന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണുനീര്‍ കിനിഞ്ഞു തുടങ്ങി ...
ആന്റി പാല്‍ തന്ന പാത്രം ഞാന്‍ തറയിലിട്ടു,,,അടിച്ചു കരയുന്നതിനേക്കാള്‍  ഒച്ച എന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനുണ്ടായിരുന്നു.......കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു ആ പടി വാതില്‍ക്കല്‍ കിടന്നു ഞാന്‍ ഉറങ്ങി ..സൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറു നിന്നു മറഞ്ഞതും അതെ കാര്‍ മുറ്റത്തു വന്നു നിന്നു..
എന്‍റെ കണ്ണ് നീരെല്ലാം ആവിയായി ...ഞാന്‍ ഓടി കാറിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു...
പഴയ പോലെ അമ്മ കരയുകയാണ് .... ചെങ്കട്ട പോലെ ചുവന്നിരിക്കുന്ന  അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക്   നോക്കിയപ്പോള്‍ ഉദിച്ചുയരുന്ന ആദിത്യ ഭഗവാനെ നേര്‍ക്കുനേരെ കണ്ടപോല്‍  എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മി  ... 

അമ്മയുടെ ആ വലിയ വയര്‍ കാണാനില്ല .. അനിയനെ ഞാന്‍ അവിടെ എല്ലാം തിരഞ്ഞിട്ടും  കണ്ടില്ല....ഉള്ളില്‍ ആളുന്ന തീയുമായി എന്‍റെ ' അനുജനോ ' ....എന്ന് ചോദിച്ച എന്നോട് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,
അവന്‍ ഇപ്പം വരുന്നില്ല പിന്നെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞുന്നു...അപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ  തേങ്ങല്‍  എന്‍റെ  പിഞ്ചു ഹൃദയത്തെ കീറി  മുറിക്കുന്നതായിരുന്നു.. ...

എന്തിനാ അവന്‍ വരണില്ല എന്ന്   പറഞ്ഞത് ????

ഞാന്‍ അവനു വേണ്ടി കാത്തു വച്ച വളപ്പൊട്ടുകളും , നന്നായി പഴുത്തു ചുവന്ന നെല്ലികയും , പെന്‍സില്‍ തുണ്ടുകളും , എടുത്തു അമ്മയുടെ മടിയിലെക്കിട്ടു  ഇപ്പോ കാണണം എന്ന് വാശി പിടിച്ച എന്നെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു അമ്മ പൊട്ടി കരഞ്ഞു ........ 

കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു മയക്കത്തിലേക്കു അടര്‍ന്നു വീണ ഞാന്‍ എണീക്കുംപോള്‍ , അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു വെള്ള തുണിക്കെട്ട്...

 അച്ഛാ   എന്താ ഇതു.....എന്‍റെ അനുജനാണോ?? അവന്‍ വന്നോ??
 കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ ആദ്യമായി അച്ഛന്‍റെ കവിള്‍ തടത്തെ നനക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു ...

മിണ്ടല്ലേ...മിണ്ടിയാല്‍ പാപം കിട്ടും.....ഇടറുന്ന സ്വരത്തില്‍ അച്ഛന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞപോള്‍  , ഞാന്‍ മിണ്ടിയില്ല.....

നീറുന്ന ഹൃദയവുമായി , എന്‍റെ പൊന്നനുജനെ എന്നെന്നേക്കുമായി  ഉറക്കി കിടത്താന്‍  പൂഴി മണ്ണില്‍ അച്ഛന്‍ ആഞ്ഞു വെട്ടുമ്പോള്‍ .... 

അടക്കാനാകാത്ത  നൊമ്പരത്തില്‍ മുങ്ങി ...സത്യമറിയതെ.....ശൂന്യതയിലേക്ക്  കണ്ണും നട്ടു..... ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു  കൊണ്ടിരുന്നു....

" അവന്‍ എന്താ വരാത്തെ  ?? "



Monday, December 15, 2014

നീ എവിടെയാ....

ഒരു തുലാം മാസ സന്ധ്യയില്‍ കണ്ണിലെ നേര്‍ത്ത കണ്കണം പോലെ , എന്‍റെ മനസിന്‍റെ തേങ്ങലോടെ പെയ്തൊഴിയുന്ന മാനം .....

ജലതുള്ളികളെ കീറി മുറിച്ചു ഞാന്‍ നടന്നുനീങ്ങി ....പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ ചലനം നിലച്ചു .... 


തുലാവര്‍ഷ മേഘം തോല്‍ക്കും വിധം എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു ചിന്തി....

ഏതോ ഒരു നേര്‍ത്ത ഓര്‍മ്മ എന്‍റെ മനസിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ..... 

പതിവ് തെറ്റിക്കാതെ ആ വാതില്‍ക്കല്‍ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു.... 

അവനെ ഒന്ന് കാണാന്‍ ....എന്‍റെ വിനുവിനെ .... 

എന്തോ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പകുതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും , പാറി പറന്ന മുടിയും , മൂക്കിന്‍റെ തുമ്പിലെ കറുത്ത കുത്തും , തിരിച്ചറിയാനെന്നോണം ഈശ്വരന്‍ കൊടുത്ത വലത്തേ കൈ തണ്ടയിലെ മറുകും , അവനു മാത്രം സ്വന്തമായിരുന്നു...

അപൂര്‍വ്വമായി വിടരുന്ന ചുണ്ടുകളില്‍ മനസു കൊണ്ട് മാത്രം പുഞ്ചിരിക്കുന്ന എന്‍റെ വിനുവിന് വിദൂരതയിലെ കാഴ്ചകള്‍ ആയിരുന്നു എന്നുമാശ്വാസം.... 

ആ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളില്‍ ആരോടോ ഉള്ള പക തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു ........... 

ഹൃദയത്തോടു ചേര്‍ത്ത് വച്ച് സ്നേഹിച്ച , തന്‍റെ ജീവിതസഖി വഞ്ചിച്ചത് , സ്നേഹിക്കാന്‍ മാത്രം അറിയാവുന്ന അവനു താങ്ങാനായില്ല ... 

എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തീര്‍ക്കുവാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു ... 

പക്ഷെ......... 

മരണം അവനെ സ്പര്‍ശിച്ചില്ല ... 
ഭൂമീദേവി അവനെ വെടിയുവാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല...... 

എങ്ങു നിന്നോ ചീറി പാഞ്ഞു വന്ന ബസ്സിനു അവന്‍റെ കാലുകളെ വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ ......... 

എന്നേക്കുമായി അവന്‍റെ വേരുകള്‍ അറ്റു .. 

ചലനമില്ലാതെ , ജീവന്‍റെ തുടിപ്പ്‌ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോള്‍ , ... 
ഇളം നീല നിറം പൂശിയ ചുവരിനുള്ളിലെ മഷിക്കൂട്ടുകളും ചിത്രങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു അവന്‍റെ ലോകം ... 

നീണ്ട ഒന്‍പതു വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ആ കൈകളും അതിലൂടെ ഒഴുകി എത്തുന്ന ജീവനുള്ള ചിത്രങ്ങളും ആയിരുന്നു അവന്‍റെ പ്രതീക്ഷ ......
കാല ചക്രത്തിന്‍റെ പ്രയാണം ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ...അത് ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു .... 

പ്രത്യാശയുടെ നാമ്പുകള്‍ മുളയ്ക്കും മുന്‍പേ.... 

ഓര്‍മയുടെ മൂടുപടം മായും മുന്‍പേ ... 

പ്രതീക്ഷയുടെ നീരുറവകള്‍ വറ്റിയ മനസുമായ്‌ അവന്‍ പോയി ... 

ഈ നവംബര്‍ പതിനെട്ടു ആകുമ്പോള്‍ അവന്‍ ലോകത്തോട്‌ വിട പറഞ്ഞിട്ട് പത്തു മാസം ആകുന്നു .. ..... 

ഒന്നേ അവന്‍ ജീവിതത്തില്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളു .... 
നിറ കണ്ണോടെ അവന്‍ ഒന്നേ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ ... 

" എന്‍റെ കാലുകള്‍ ഒന്നനങ്ങിയെങ്കില്‍ ... "

പക്ഷെ .........വിധി അവനെ.......